Hüzün Mevsimi

Yaşam evreninden yansıyan hüzünlü ve kesikli ışıkların Çırpınışlarının meyvası idi sessizliğimde, yokoluşların Ve sukunetin hayatı yutan atmosferi, kayıp yanların Ufkumda kükreyen duyguların ışıltısıydı büyüyen Ve bağrımı sararak perçinleşen hüznümde gölgelenen Ötenin aydınlığıyla karartıların çatışmasıydı geleceği çalan Karanlığa bürünen sezgilerin yokluğunda gelecek, düşler ötesiydi Geleceği kestirmek rotasız kuşun kanatlarındaki bilinmeyen yerdi Düşüncemdeki, ufkun önündeki dağdan örülmüş surlar nasıl erirdi Aklın ikrarı sevginin sıcaklığında dağı tamamen sarmalımıydı? Yoksa azimle işleyen savaşcının delici bilgi oku iz mi açmalıydı? Lodosun eşliğinde yol alan bu belirsizlikler zaman ötesi birşeydi Karanlık ve dalgalı bir deryadır göz pınarlarından beslenen Umutsuzlukla gam sicilli mahkumiyet hücrelerine yol açan Kara duvarlar yetmiyor tufanlar esiyordu kaçışsız hücreden Öyleki boşluk, zift ve zehir yüklü tufanlardı etrafı kuşatan Önce derinden zehirliyor bedeni ardından kemiren bu hin O hücreden yaralanmaksızın çıkmak mı ne mümkün Işığı görmek, berat etmek için emek istiyordu bu tercuman Kendi içimizden bizden bir tercüman hiç korkmadan duran Bu iç savaştı dengeyi bozmadan bıkmadan yapılacak olan Zafer müjdesinin enginden emekciden duyulacağı bir harp Benimle aynı kaderi yaşayan tercüman beni yok saysan Senden gelen haberi dinlemek yapabildiğim tek şey inan.