Aşkımın Cellâdı

Sen tutkumun adı Yaşanmayan aşkımın celladı Sayamadım kaç kez öldürdün İstemedin duymayı kalbimin atışını Söndürdün yüreğimdeki aydınlığı Karanlığa gömdün ya sevda taşıyan kalbimi Yüreğim öyle bir yandı ki aşkından ne yandı Aklımda ne mutsuzluk, nede ölüm korkusu Aklım başımdan firari Duygularımsa çoktan coşmuş Aşkıma engel demir set olsaydı Yıkıp geçerdim birer birer Eğer beni görmezden gelmeseydin Şimdi yokluğunda her gün biraz daha yıkılırken Çok geç olsa da anlıyorum Senden bana yar olmaz Bil ki yaralı gönlüm yalan sevdana susup Kalbimde aşkının ateşi sönerken İçimde nefretini büyütüp Seni mutsuz gördüğüm gün Yüreğimde bayram var