Yakıyorum Elveda'ları

Seni ararken kaybolduğum bu kentte Saklanmaya çalıştığın her sokağın köşe başında bekliyordum oysa. O loş lambanın yanmadığı gecelerde Boş bir bankta beklerdin her zaman... İlk kelimelerini hatırlıyorum, hala saklımda Kalbim titremişti, merhaba dediğin anda Sonra belkiler bırakarak arkanda Hoşçakal demiştin, alnını yüreğime dayayıp da. Ve birde, elveda... Ne unutmak için çabaladım Ne kusmak için sana olan nefretimi Seni hep sevmek için aradım... Şimdi bir intiharı taşırken yüreğimde Bulanık bir nehir görüntüsünde siluetin gözlerim Ölüm için ölmek değil mağmumun Yabancısıyım kentimde kendimin Celladım, senimin ve kentimin Kırbacıma boğun eğdiremiyorum Ve birde, elveda-na-... Sonrası gece ve sessizlik Susuşlarımı konuşturuyorum yine Bedeni harap kelimelerin suskunluğunda Harflerin nefesi bile gelmiyor kulağıma Yine de her gitmenin bir yalnızlık olduğu kentimde Kimseler duymuyor haykırışlarımı Ve birde, elveda-mı-... Yine demleniyor gönlüm, aşkının ateşiyle Mum alevi gibi sevmelerinde Gitmesem de kalmana gücüm yok artık Bendeki anıların bir duvar şimdi, yıkık Ve bıraktığın bir yürek, kırık... Her gece zamansız bir ânı atıyorum denize Bir senden, iki benden Belki denizi kurutacak attıklarım O kadar çok sen ve az ben var ki hayatımda Ya ömür yetmeyecek atmakla Ya da ömrüm geçecek Attıklarıma yeni bir ân katmakla... Bileklerimde yeni bir intiharı taşıyan izlerim Senin adın gibi. Gözyaşı akıyor pınarlarımdan sımsıcak Kan gibi. Beni yakıyor, seni yakıyor Kentimi yakıyor. Sen yandıkça ben külün oluyorum Sadece taş duvarlı kalbini yakamıyorum Ve birde, elveda-nı-...