Yüzün Gülmeyecek

Yapayalnızım, köhnemiş yıkılası bu koca şehirde Aklıma inat, yüreğimle savaşırım cephelerde Bir ben uykusuzum, birde sokak lambaları Sense yalan aşkının derin uykusunda Bekleme boşuna, senin hiç sabahın olmayacak El etek çekilip de aynaya baktığında Bir sen birde pişmanlık dolu yalan aşkın kalacak Pişmanlığın dudaklarından dökülürken Senin için gün bitecek Dakikalar yalan ömrünü çalarken Saatlere tahammülün kalmayacak Gideceksin ardında bir anı bile bırakmadan Mutluluk doldurmadığın ruhun, uçamayacak gökyüzünde Sürüneceksin yalanın bedelini ödeye, ödeye Şimdi iyi bak, umarsız dolaştığın caddelere, sokaklara Yarın geçeceksin aynı yollardan Özgürlükten esaretine yolculuğun başlarken Senin ruhun, hiç huzur bulmayacak Yoksulun çaresi ağlamak, aşığın derdi söylemek Oysa sen ağlasan da, söylesen de Senin yüzün hiç gülmeyecek Çaresizliğin kollarında kıvranırken Bir yaban elini uzatır mı diye çok bekleyeceksin Yalnızlığın uçurumundan aşağı düşerken Bana söyleyecek kuru bir sözün bile olmayacak