در پند و موعظه

چشم روشن از دل خونابه بارت داده اند سرمه از تاریک شب های تارت داده اند صورتی لبریز عکس حسن یارت داده اند از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند بنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند هم عنان گردش گرداب دوران کرده ای زیر دست سیلی موج پریشان کرده ای از سبک مغری خس و خاشاک توفان کرده ای از گرانی لنگر دریای امکان کرده ای کشتی جسمی که از بهر گذارت داده اند تا به کی شمع مزار هر تمنا می کنی چند بر دل روزن غم های دنیا می کنی چند طوق گردن آزادگی ها می کنی چند چون نادیدگان دام تماشا می کنی حلقه چشمی که بهر اعتبارت داده اند هر طرف می خواندت حکم قضا گردن گذار هرکجا می داردت از رهروی منزل شمار نیست در فرمان تدبیرت سمند روزگار دیگری دارد عنانت را چو طفل نوسوار گرچه در ظاهر عنان اختیارت داده اند هرزه گرد و بی قرار و وحشی و مجنون وشی تند و بی صبر و سبک خیز و سپند و آتشی بیخود و دیوانه و مست و خراب و سرخوشی طفل و بازیگوش و بی پروا و خام و سرکشی ز آن به دست گوشمال روزگارت داده اند