شمارهٔ ۱۰۴

غنچه ای باشد خموشی از گلستان ادب نرگسی سر پیش افگندن ز بستان ادب تن بود یکسر کمالات تو ای صاحب کمال جان آن باشد ادب جان تو و جان ادب حرمت پیران نگهدار ای جوان تا برخوری کسب پیری میکند طفل از دبستان ادب می دهند از جان خراج از نقد اخلاص و دعا کشور دل هاست یکسر ملک سلطان ادب نی دهان از خنده بی جا ترا وا می شود می درد بی شرمیت بر تن گریبان ادب می توان شد از ادب شیرین به کام روزگار کمترین نعمت گوارایی ست بر خوان ادب هست جای خار زیر پا و جای گل به سر این بر گستاخی و آن بار بستان ادب تا دهندت در گریبان دل خود خلق جا همچو گل واعظ مده از دست دامان ادب