شمارهٔ ۱۴۳
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
فکر زلفش در ره دیوانگی شبگیر ماست
حرف گیسویش بجای ناله زنجیر ماست
ما بهر دلبسته یی دست ارادت کی دهیم
چون عصا هرکس کند قطع علایق پیر ماست
نقد ما رایج ز بی قدری است در بازار دهر
خاکساری در گداز خویشتن اکسیر ماست
گو بکن از ضعف ما اندیشه ای خصم قوی
ناتوانی کار چون افتد دم شمشیر ماست
از خلای معده آزند بیخواب اهل حرص
خواب راحت در جهان مخصوص چشم سیر ماست
پیش لطف دوست خودراییست واعظ فکر خویش
دست از تدبیر خود برداشتن تدبیر ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş