شمارهٔ ۱۴۷
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
خانه بردوشیم ما کنج وطن کی جای ماست
رزق ما سرگشتگان چون گردباد از پای ماست
باغ زندانست تا چون غنچه در بند خودیم
هر کجا بیرون رویم از خویشتن صحرای ماست
رنگ خجلت بر رخ ما ز انفعال سایلان
لاله یی از کوهسار همت والای ماست
از می نظاره صنع است ما را سرخوشی
سبزه یی هرجا که سر زد گردن مینای ماست
قطعه بگسستن از مخلوق نظم واعظ است
عرضه بی مدعایی پیش خلق انشای ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş