شمارهٔ ۱۵۳

بهار ما نفس سرد و چشم گریان است گل سر سبد سینه داغ جانان است ز بس که هر طرفم نوگلیست در چشمم برنگ خواب بهاری نگه پریشان است شود ز صحبت احباب چشم دل روشن چراغ غمکده ما صفای یاران است مبند بر رخ یاران در گشاد جبین کلید روزی هر خانه پای مهمان است چه غم ز رزق که در هر خرابه بدنی تنوره دهن و آسیای دندان است کریم قیمت توفیق جود اگر داند قبول کردن احسان جزای احسان است رهی پی طلب رزق به ز نرمی نیست برای شیر لب طفل به ز دندان است هلاک کرد مرا فکر کارهای جهان بدادم آنکه تواند رسید نسیان است شفا طلب ز دواها کنند واعظ لیک شفای ما ز دعاهای دردمندان است