شمارهٔ ۱۹

بهار است و از اشکم گل به دامن می کند صحرا ز جوش لاله یا خون گریه بر من می کند صحرا نیفتد تا به راه عاقلی از بی خودی مجنون به هر سو آتشی از لاله روشن می کند صحرا لباس بی لباسی بر قد دیوانه می دوزد که از جو رشته و از خار سوزن می کند صحرا ز یک روزن که باشد در سرا روشن شود محفل سراسر این جهان را بر تو روزن می کند صحرا مخور غم خرمی ها هست از پی تیره روزی را چراغ گل زدود ابر روشن می کند صحرا نه خاراست آنکه در پا می خلد هرگام مجنون را ز دل خار غمش بیرون به سوزن می کند صحرا ازین بی آبرو مردم رمیدن زنده ام دارد کند با ماهیان بحر آنچه با من می کند صحرا چرا مجنون نگردد روز و شب بر گرد او واعظ غبارش پاک از خاطر به دامن می کند صحرا