شمارهٔ ۲۱۳
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
واعظ مکن نصیحت خود صرف ما عبث
در چشم کور چند کشی توتیا عبث
سرگشتگی است منزل از خود گذشتگان
نقش قدم فتاده بدنبال ما عبث
تا کی برنگ مردم عالم برآمدن
آیینه شد بهر بدو نیک آشنا عبث
کردم ز خدمت تو هما را بزیر بار
نشکستم استخوان چون نی بوریا عبث
مقصود از سفر گرو از عمر بردنست
تاکی دوی بکوه و کمر چون صدا عبث
با اشک و ناله بر هر دانه یی ز رزق
ای دل ملرز این همه چون آسیا عبث
این گل که من ز الفت احباب چیده ام
واعظ به خویش نیز شدم آشنا عبث
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş