شمارهٔ ۲۴۱

دل منعم ملول از گفتگوی زر نمی گردد که گوش ماهی از فریاد دریا کر نمی گردد ز شغل خویش گو نالند کم این اهل منصب ها که هرکس پای درد سر ندارد سر نمی گردد به سر عشق جهان پیما نگردد سنگین پا که هرگز بهر کشتی بادبان لنگر نمی گردد نه هر معنی به اندک لطف باید بر زبان آید بود هرچند گل رنگین گل خنجر نمی گردد ز مفلس معتبر نبود سخن هرچند حق باشد که نقش سکه رایج هیچ جا بی زر نمی گردد نگردد عشق تا کامل نسازد با گریبان سر که خاکستر نگیرد شعله تا اخگر نمی گردد چه غم گر خصم کج رو از حسد پوشد هنرهایم ز صیقل گوهر فولاد بی جوهر نمی گردد پریشان خاطران را در جبین نورد گر باشد پریشان تا نگردد شمع روشن تر نمی گردد غرض آمیز نبود گفتگو اخلاص کیشان را گل آلود آب صاف از جدول مرمر نمی گردد ز ذکر آتش آن چهره دارم سینه گرمی که می ریزد دو چشمم سیل و دامن تر نمی گردد کجا از محنت گیتی شوند آزادگان باطل که سوزی سنگ را هرچند خاکستر نمی گردد به زینت کی توان پوشید عیب بی کمالی را که بی اسلوبی خط گم در آب زر نمی گردد دلی باید که بشناسد حق دلسوزی پندم که بی آیینه روشن قدر خاکستر نمی گردد ز وحشت می رمد زین دل سیاهان گفته واعظ اگر نه ناله اش از کوه هرگز برنمی گردد