شمارهٔ ۲۴۵
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
نی بهله بتاراج جهان دست برآرد
در خانه آن چشم نگاهش متواریست
این خونی دل را که از آن بست برآرد
هردم که ز راهش برد آیینه بخانه
از باده دیدار سیه مست برآرد
چون بوی گل آن شوخ چو از پرده برآید
هر راز که در پرده دل هست برآرد
ظالم بستم دست برآورده نترسد
مظلوم هم آخر بدعا دست برآرد
واعظ چو خس و خار سبکباریم آخر
زین قلزم خونخوار گمان هست برآرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş