شمارهٔ ۳۰۰

مرا از نعمت دیدار دل سیری نمی داند ز روی دوستان آیینه دلگیری نمی داند به آب چرب و نرمی تازه ام دارد ز بس لطفش چو نخل شعله هرگز عشق من پیری نمی داند به عشق دوست می زیبد گرفتن ملک دل ها را کسی چون شاه آیین جهانگیری نمی داند مکن فرمانروا در دل هوس را عشق تا باشد که هر بی پا و سر در مملکت میری نمی داند چنان خوشوقتم از سیر گل صبح شفق گونش که شام غربت من تیر دلگیری نمی داند نمی پاید در آزار عزیزان پشت و رو هرگز سگ درنده است این نفس و سگ شیری نمی داند دعا را هست تا امید آن و این روا نبود که هر چوب کجی سوی نشان تیری نمی داند بود چون خنده دزدی در پس دیوار هر برگش سرای غنچه قدر قفل دلگیری نمی داند ز عجز پیری شمع سحر عبرت نمی گیرد شرر از بهر آن قدر جوان میری نمی داند به نفرین کفچه کف ها از آن رو بر فلک دارد که هرگز کاسه ممسک سرازیری نمی داند ز باغ و گل کجا دل وا شود گلچین معنی را زبان تا هست و معنی سوسن و خیری نمی داند از آن پرگوست در معنی طرازی واعظ بی دل کزین نعمت زبانش چون قلم سیری نمی داند