شمارهٔ ۳۷۰
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
درد تو کی توان بتن ناتوان کشید
کوهی چنان بموی چنین چون توان کشید
هر جا نوشته بود ز مجنون حکایتی
جسم ضعیف من خط بطلان بر آن کشید
پر فتنه بود از نگهت روزگار ما
طاقت چه خوب کرد که پا از میان کشید
در عشق لازم است توانایی آن قدر
کز چشم نیم مست تو نازی توان کشید
در گلشنی که آن گل رخسار وا شود
واعظ توان گلاب ز برگ خزان کشید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş