شمارهٔ ۳۹۳
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
پیر چون گشتی چو طفلان بازی دنیا مخور
میخور آخر سرت زنهار از وی پا مخور
بس ک دل پر گشته ز اندوه تهیدستی ترا
نیست جای غم دگر دل دل غم بیجا مخور
نیست چون بیصرفه هرگز خرجت از عقل معاش
غصه امروز و فردا را همه یک جا مخور
دل منه بر هستی مخلوق پیش لطف حق
بازی از موج سر آبی بر لب دریا مخور
می کند زهر حرامی ناگهان در کار تو
بی تأمل لقمه ای از سفره دنیا مخور
نیست به از لذت مهمان نوازی نانخورش
تا توانی نان خشک خویش را تنها مخور
نعمت الوان دنیا نوش جان واعظ ترا
گر غم عشقی خدا روزی کند بی ما مخور
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş