شمارهٔ ۴

تن شود خاک و همان سودای ما ماند به جا سر رود گر چون حباب اما هوا ماند به جا سوی آن خورشید تابانم ز بس گرم طلب سایه از من چون رقم از خامه واماند به جا سجده ای هر گام خواهد خاک راهش دایمی کاش از ما سر به جای نقش پا ماند به جا ما سیه روزان به رنگ خامه شب ها خون خوریم تا سخن بر صفحه هستی ز ما ماند به جا با دل پر حرص میراثم دواتست و قلم از گدای کور کشکول و عصا ماند به جا سایه بال هما یک جا نمی گیرد قرار دولت دنیای دیگرگون چرا ماند به جا خلق آیند و روند و هست دوران همچنان بگذرد آب روان و آسیا ماند به جا چون تنت بیگانه شد از جان و با خاک آشنا با توی نی بیگانه و نی آشنا ماند به جا زینت دادن به جای زر کریمان را بس است چون رود از کف حنا رنگ حنا ماند به جا رفت واعظ از میان لیکن سخن ها ماند ازو بگذرد آب از چمن اما صفا ماند به جا