شمارهٔ ۵۹۶

از برای مال گشتن کوه صحرا تا به کی در ره دین پا فگندن بر سر پا تا به کی از برای اینکه گیری در عوض کامی از او خویشتن را این قدر دادن به دنیا تا به کی می گذارم حج واجب سال دیگر تا به چند می دهم مال خدا امروز و فردا تا به کی گشتن از بالانشینی زیر دست نفس خویش گفتن صد حرف بی جا بر سر جا تا به کی در فریب جاهلی چند ای ریاضت کش مدام خویش را در شیشه کردن همچو صهبا تا به کی آب عمر از سرگذشت و کاخ تن از پا فتاد آرزوها در نمی آیند از پا تا به کی این قدر گردن کشی از گفته حق تا به چند اینچنین فرمان پذیری پیش دنیا تا به کی خویشتن را از درشتی ها سراسر ساختن پایمان هرکسی چون سنگ سودا تا به کی بردن از گردن کشی هر لحظه خود را بر فلک خویش را انداختن از طاق دل ها تا به کی خشک کردن کشت طاعت را ز بس بی حاصلی دادن آب زندگی را سر به صحرا تا به کی استخوان واعظ از سنگ جفا شد توتیا بودن ای دل همچنان چون سنگ خارا تا به کی