شمارهٔ ۶۰

به خونریزی همانا داد فرمان چشم جادو را که از مژگان نهد انگشت بر لب تیغ ابرو را محبت طرفه صحرایی ست کز غیرت در آن وادی گریبان چاک نتوان دید نقش پای آهو را خط بغداد ساغر بگسلد خود را ز بی تابی چو موج باده لب بر لب گذارد آن پری رو را هلاک خال آن پیشانی و چین جبین گردم که دارد داغ از خوبی هزاران چشم و ابرو را نه تنها غنچه را در شاخ گل برده است فکر او که این غم یاد دارد صدهزاران سر به زانو را به عجز ناتوانی دست و پای آن کمان دارم که گیرد تیغ بی رحمی ز کف آن ترک بدخو را به جرأت بردم تیغ نگاهت می دود واعظ به این دیوانه سر ده یک نظر آن چشم جادو را