شمارهٔ ۶۰۸
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
با من نگاه او کرد هر چند پهلوانی
آخر بخاکم افتاد از فیض ناتوانی
از بار دوری آن مهر سپهر خوبی
چون ماه نو خمیدم در اول جوانی
ماند قلم ز تحریر از کثرت سیاهی
طغیان حرف نگذاشت ما را بهمزبانی
دمسردی نصیحت هرچند آورد زور
سیلاب اشک گرمم کی افتد از روانی
واعظ ز بی نشانی ایمن ز دشمنان شد
گنج از نهفتگی نیست محتاج پاسبانی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş