شمارهٔ ۷۴
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
هرگه آن گلزار خوبی یاد می آرد ز ما
همچو باران بهاری فیض می بارد ز ما
هستی ما تشنه پاشیدنست از یکدگر
وای اگر شیرینی غم دست بردارد ز ما
ما همه چون مشت خاکیم و نفس چون تندباد
میوزد این باد تا یک ذره نگذارد ز ما
تا نگریم زار زار آن شوخ گل گل نشکفد
گلشن رخسار خود را تازه میدارد ز ما
برق جولانیم در میدان معنی ما اگر
واعظ ما نیز پای کم نمی آرد ز ما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş