شمارهٔ ۸۲
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
نبود صفت لعل تو حد سخن ما
این لقمه فزونست بسی از دهن ما
از خون دلم خورده مگر آب که دایم
خیزد عوض سبزه غبار از چمن ما
شد وقت گذشت از همه دندان اجل کو
بر رشته جان سخت گره گشته تن ما
تن خود به میان نیست مگر از پس مردن
نامی بنویسند ز ما بر کفن ما
درد تو ز بس در گل ما ریشه دوانده است
ماند چو زبان ناله ما در دهن ما
در راه سلوک اهل زمان بسکه دورویند
گردیده یکی راهبر و راهزن ما
گشتیم سراپای جهان را همه واعظ
شهری چو سفر نیست برای وطن ما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş