شمارهٔ ۹۰

برای نان کشی تا چند از دونان تفوق ها کنی با روزی حق پیش هر ناکس تملق ها مگر در خواب بینند اهل دنیا روی بیداری بود کابوس خواب غفلت این بار تعلق ها از آسیب بلاهای زمان گر مأمنی خواهی بگرد خویشتن گردان حصاری از تصدق ها به مویی بسته ربط بلهوس با ساده رخساران تنفر می شود ده روز دیگر این تعشق ها کف از بالانشینی جا ندارد بحر را در دل چه دیدند این تهی مغزان ندانم از تفوق ها گهرواری نباشد آبرو در گوهر مردم درین دریای بی پایان بسی کردم تعمق ها چو بال افشانی مرغ است در دام و قفس واعظ کنی گر دعوی آزادگی با این تعلق ها