شمارهٔ ۹۴

با حوادث برنمی آیند مال و جاه ها پا نمی گیرد پیش تندباد این کاه ها روشنایی از در حق کن طلب زآن رو که هست چشم و ابروهای تصویر این در و درگاه ها همرهی از لطف حق جو تا به مقصد ره بری غیر بی راهی نمی آید از این همراه ها بازی دولت مخور چندین که مانع نیستند آفتاب حشر را این خیمه و خرگاه ها با ستمگر گو چه چشم روشنی داری دگر از چراغی کان برافروزد ز درد آه ها می شمارند اهل دنیا فقر را بی جوهری طعن نامردی به مردان می زنند این داه ها دل به دنیا می دهی و می ستانی رنج و غم می دهی نقدی چنین از کف به این تن خواه ها ای که دلتنگی ز پستی های قدر خویشتن یوسفی دارد چو حسن عاقبت این چاه ها خانه چون نبود اثاث خانه واعظ بهر چیست خانه دل را مکن ویران به این دلخواه ها