شمارهٔ ۹۵

تخته آیینه مهر تواند این سینه ها زیر مشتی قطعه عکس خطت آیینه ها نیست ابنای زمان را بهره ای از دلخوشی زنده در گورند دل ها از غبار کینه ها شادکامی های دنیا نیست هرگز بی ملال شنبه ای دارند از دنبال این آدینه ها بدتر از عیب کسان گفتن نباشد هیچ عیب چون نگه بر روی مردم می کنند آیینه ها جز به فقر و خاکساری سربلندی کس نیافت نیست راهی قصر عزت را به جز این زینه ها بود وقتی زینت مردان قبای پینه دار کشته بر تن لکه پیسی کنون این پینه ها سده دل سختیم زین چرب و شیرین ها گداخت ای خوشا نان جوین فقر و آن کشکینه ها آشنایان را به هم هرگز نمی چسبد دو دل از میان تا برنخیزد غبار کینه ها پند اگر از مردم دیرینه می باید شنید بود واعظ در جوانی نیز از دیرینه ها