شمارهٔ ۹۸

ز طوفان خروشم رعشه پیدا می کند دریا ز سیلاب سرشکم دل به دریا می کند دریا ز کشکول گدایان واشود دریادلان را دل چو آبد کشتیی آغوش خود وامی کند دریا ز دست خود به تنگ است آنکه دارد گوهری در دل بهر موجی جدا خود را ز سر وامی کند دریا ز ظرف تنگ جو پروردن گوهر نمی آید یتیمان را رعایت ظرف دریا می کند دریا اگر خالی ست دستم مایه فیضی به دل دارم که گر چشم ترم افتد به صحرا می کند دریا دل دیوانه عاشق ز هر آهی به شور آید نسیمی تا ز جا جنبد غوغا می کند دریا به دامان بزرگان دست زن گر رتبه می خواهی بهای قطره باران که بالا می کند دریا دل چون قطره ام در سینه والاگهری دارد که گر گویم نشانش سر به صحرا می کند دریا تلاش خاکساری نیست کسر شأن بزرگان را به پستی راه از گرداب پیدا می کند دریا جمال صنع در مرآت ذات خویش می بیند که با چشم گهر خود را تماشا می کند دریا پرم از شور و بر لب موج اظهارم نمی آید بگو واعظ چه هم چشمی است با ما می کند دریا