بخش ۲۹ - صفت کمانگر
و وحیدالزمان قزوینی
0
Altın Yaprak
بر پیر خمیده قد مهجور
دایم رود از کمان گران زور
استادی عشق بی امانش
فی الحال کشد به خر کمانش
آن پیر که چله ها کشیده
این جا به مراد خود رسیده
مانند کمان ز حسن عالی
صد خانه نموده اند خالی
کی هم چو کمان شوم مشوش
دارند گرم به روی آتش
از سر تا پا اسیر یارم
گویی که کمان چله دارم
منصور به خصم عاشقانش
دایم باشد چون کمانش
عاشق به دو دست بسته بر پشت
مانند کمان هزار کس کشت
آرم چو کمان به خصم خود رو
پیوسته به پشت گرمی او
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş