بخش ۱۱ - حکایت

به مجنون گفت روزی عیب جویی که پیدا کن به از لیلی نکویی که لیلی گرچه در چشم تو حوریست به هر جزوی ز حسن او قصوریست ز حرف عیب جو مجنون برآشفت در آن آشفتگی خندان شد و گفت اگر در دیده مجنون نشینی به غیر از خوبی لیلی نبینی تو کی دانی که لیلی چون نکویی است کزو چشمت همین بر زلف و رویی است تو قد بینی و مجنون جلوه ناز تو چشم و او نگاه ناوک انداز تو مو بینی و مجنون پیچش مو تو ابرو او اشارت های ابرو دل مجنون ز شکرخنده خونست تو لب می بینی و دندان که چونست کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام نه آن لیلی ست کز من برده آرام اگر می بود لیلی بد نمی بود ترا رد کردن او حد نمی بود مزاج عشق بس مشکل پسند است قبول عشق برجایی بلند است شکار عشق نبود هر هوسناک نبندد عشق هر صیدی به فتراک عقاب آنجا که در پرواز باشد کجا از صعوه صید انداز باشد گوزنی بس قوی بنیاد باید که بر وی شیر سیلی آزماید مکن باور که هرگز تر کند کام ز آب جو نهنگ لجه آشام دلی باید که چون عشق آورد زور شکیبد با وجود یک جهان شور اگر داری دلی در سینه تنگ مجال غم در او فرسنگ فرسنگ صلای عشق درده ورنه زنهار سر کوی فراغ از دست مگذار در آن طوفان که عشق آتش انگیز کند باد جنون را آتش آمیز اساسی گر نداری کوه بنیاد غم خود خور که کاهی در ره باد یکی بحر است عشق بی کرانه در او آتش زبانه در زبانه اگر مرغابی ای اینجا مزن پر در این آتش سمندر شو سمندر یکی خیل است عشق عافیت سوز هجومش در ترقی روز در روز فراغ بال اگر داری غنیمت ازین لشکر هزیمت کن هزیمت ز ما تا عشق بس راه درازیست به هر گامی نشیبی و فرازیست نشیبش چیست خاک راه گشتن فراز او کدام از خود گذشتن نشان آنکه عشقش کارفرماست ثبات سعی در قطع تمناست دلیل آنکه عشقش در نهاد است وفای عهد بر ترک مراد است چه باشد رکن عشق و عشقبازی ز لوث آرزو گشتن نمازی غرض ها را همه یک سو نهادن عنان خود به دست دوست دادن اگر گوید در آتش رو روی خوش گلستان دانی آتشگاه و آتش وگر گوید که در دریا فکن رخت روی با رخت و منت دار از بخت به گردن پاس داری طوق تسلیم نیابی فرق از امید تا بیم نه هجرت غم دهد نی وصل شادی یکی دانی مراد و نامرادی اگر صد سال پامالت کند درد نیامیزد به طرف دامنت گرد به هر فکر و به هر حال و به هر کار چه در فخر و چه در ننگ و چه در عار به هر صورت که نبود ناگزیرت بجز معشوق نبود در ضمیرت