بخش ۲ - در ستایش پروردگار

به نام چاشنی بخش زبانها حلاوت سنج معنی در بیانها شکرپاش زبانهای شکرریز به شیرین نکته های حالت انگیز به شهدی داده خوبان را شکرخند که دل با دل تواند داد پیوند نهاد از آتشی بر عاشقان داغ که داغ او زند صد طعنه بر باغ یکی را ساخت شیرین کار و طناز که شیرینی تو شیرین ناز کن ناز یکی را تیشه ای بر سر فرستاد که جان می کن که فرهادی تو فرهاد یکی را کرد مجنون مشوش به لیلی داد زنجیرش که می کش به هر ناچیز چیزی او دهد او عزیزان را عزیزی او دهد او مبادا آنکه او کس را کند خوار که خوار او شدن کاریست دشوار گرت عزت دهد رو ناز می کن و گرنه چشم حسرت باز می کن چو خواهد کس به سختی شب کند روز ازو راحت رمد چون آهو از یوز وگر خواهد که با راحت فتد کار نهد پا بر سر تخت از سر دار بلند آن سر که او خواهد بلندش نژند آن دل که او خواهد نژندش به سنگی بخشد آنسان اعتباری که بر تاجش نشاند تاجداری به خاک تیره ای بخشد عطایش چنان قدری که گردد دیده جایش ز گل تا سنگ وز گل گیر تا خار ازو هر چیز با خاصیتی یار به آن خاری که در صحرا فتاده دوای درد بیماری نهاده نروید از زمین شاخ گیایی که ننوشته ست بر برگش دوایی در نابسته احسان گشاده ست به هر کس آنچه می بایست داده ست ضروریات هر کس از کم و بیش مهیا کرده و بنهاده اش پیش به ترتیبی نهاده وضع عالم که نی یک موی باشد بیش و نی کم تمنابخش هر سرکش هواییست جرس جنبان هر دلکش نواییست چراغ افروز ناز جان گدازان نیازآموز طور عشق بازان کلید قفل و بند آرزوها نهایت بین راه جستجوها اگر لطفش قرین حال گردد همه ادبارها اقبال گردد وگر توفیق او یک سو نهد پای نه از تدبیر کار آید نه از رای در آن موقف که لطفش روی پیچست همه تدبیرها هیچست هیچست خرد را گر نبخشد روشنایی بماند تا ابد در تیره رایی کمال عقل آن باشد در این راه که گوید نیستم از هیچ آگاه