بخش ۸ - حکایت

به حربا گفت خفاشی که تا چند سوی خورشید بینی دیده دربند ازین پیکر که سازد چشم خیره چرا عالم کنی بر خویش تیره ز نشترهاش کاو الماس دیده ست به غیر از تیرگی چشمت چه دیده ست چه دیدی کاینچنین بی تابی از وی تپان چون ماهی بی آبی از وی ترا جا در مغاک او را در افلاک برو کوتاه کن دستش ز فتراک چو پروانه طلب یاری که آن یار گهی پیرامن خویشت دهد بار چو نیلوفر از این سودای باطل نمی دانم چه خواهی کرد حاصل بگفتش کوتهی افسوس افسوس تو پا می بینی و من پر تاووس تو شبهای سیه دیدی چه دانی فروغ این چراغ آسمانی گرت روشن شدی یک چشم سوزن بر او می دوختی سد دیده چون من تو می پیما سواد شام دیجور نداری کفه میزان این نور ترازویی که باشد بهر انگشت بود سنجیدن کافور از او زشت همین بس حاصلم زین شغل سازی که با خورشید دارم عشقبازی ازین به دولتی خواهم در ایام که تا خورشید باشد باشدم نام بیا وحشی ز حربایی نیی کم که شد این نسبت و نامش مسلم به خورشید سخن نه دیده دل مشو خفاش ظلمت خانه گل گر این نسبت بیابی تا به جاوید بماند سکه ات بر نقد خورشید