بخش ۴۲ - پاسخ دادن شیرین پرستاران را

بگفت از راز من پوشیده دارید شبی با کوهکن بازم گذارید که در عشقم به جز خواری ندیده ست ره و رسم وفاداری ندیده ست به سنگ و آهن از من یار گشته ست ز سختی محنتش بسیار گشته ست به یادم می تراشد کوه را روی به رویش می رود از خون دل جوی تنش زار و دلش بیمار عشق است زیان و سودش از بازار عشق است ز هجرم جز دل پر غم ندارد به زخم از وصل من مرهم ندارد که تا نخل قدم بر بار دیده ست رطب ناخورده نیش خار چیده ست بیارایید امشب محفلم را دهید از کوهکن کام دلم را گلم بی بلبلی خندان نگردد سرم بی شور با سامان نگردد لوای شادکامی بر فرازید می و نقل و کباب آماده سازید اگر سیب سفاهان نیست غم نیست زنخدانم به لطف از سیب کم نیست هم از نارنج و اترج بی نیازم که لیمو بار دارد سرو نازم ز حلوا گر ندارید آب دندان بود حلوای لعلم باب دندان ازاین مهمان که امشب هست مارا نخواهد بست غم در شست ما را شب قدر است و روز عید امشب نوازد چنگ خود ناهید امشب همی می در قدح ریزید تا مست شود هر کس که در این کوه سر هست که کس را آگهی از ما نباشد میان ما کسی را جا نباشد پس از آراستن بزم طرب را به ما تا روز بگذارید شب را نه دایه نه کنیزی هست در کار که بخت کوهکن گشته ست بیدار پرستاران ز او چون این شنیدند ز حیرت جمله انگشتان گزیدند ولی غیر از رضای او نجستند به پیش او ورای او نجستند یکی بزم طرب آماده کردند صراحی هر چه بد پر باده کردند به محفل هر چه می بایست بردند به جان پا در ره خدمت فشردند نهالیها نهادند و برفتند در آن بیدار شب تا روز خفتند یکی آگه نشد زیشان که شیرین چسان آسود با فرهاد مسکین مگر پر کار گلبانوی هشیار که چون کوکب دو چشمش بود بیدار فراز پشته ای از دور تا روز ز حسرت بد دهانش باز چون یوز به جاسوسی ز خسرو بود مأمور که بی اجری نباشد هیچ مزدور