رباعی شمارهٔ ۷
و وحشی بافقی
0
Altın Yaprak
آن سرو که جایش دل غم پرور ماست
جان در غم بالاش گرفتار بلاست
از دوری او به ناخن محرومی
سد چاک زدیم سینه جایش پیداست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş