شمارهٔ ۱۳۷

دوشم از آغاز شب جا بر در جانانه بود تا به روزم چشم بر بام و در آن خانه بود دی که می آمد ز جولانگاه شوخی مست ناز نرگسش بر گوشه دستار خوش ترکانه بود بهر آن نا آشنا می رم که فرد از همرهان آنچنان می شد که گویا از همه بیگانه بود آن نصیحتها که می کردیم اهل عشق را این زمان معلوم ما شد کان همه افسانه بود قرب تا حاصل نشد دودم ز خرمن برنخاست اتحاد شمع برق خرمن پروانه بود سوختن با آتش است و عشق با دیوانگی عشق بر هر دل که زد آتش چو من دیوانه بود وحشی از خون خوردن شب دوش نتوانست خاست کاین می مرد افکن امشب تا لب پیمانه بود