شمارهٔ ۱۵۶
و وحشی بافقی
0
Altın Yaprak
بتان که اهل تعلق به قید شان بندند
غریب سخت دلی چند سست پیوندند
تهیه سبب گریه های چون زهر است
شکر فشانی اینان که در شکر خندند
در این جریده افسوس رنگ معنی نیست
چنین نگاشته مطبوع صورتی چندند
به رود نیل فکندند دیده پدران
جماعتی که از ایشان بهینه فرزندند
فغان که نغمه سرایان گل نیند آگه
که هست رنگی و بویی بدانچه خرسندند
حقوق خدمت سد ساله لعب اطفال است
به کشوری که در آن کودکان خداوندند
ز شور این نمکینان جز این نیاید کار
که بر جراحت وحشی نمک پراکندند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş