بخش ۲ - بسمه تعالی شأنه

در بیان آنکه حق تعالی از همه مخلوقات و موجودات ظاهرتر است و از غایت پیدایی پنهان است که خفی لشدة ظهوره زیرا هر مخلوقی را از آدمی و غیره باوصافش توان شناختن مثلا صورت آدمی را می بینی اگر از تو می پرسند که چه کس است می گویی نمیشناسمش بعد از اختلاط که افعال و اقوال و اخلاق و هنرهای او را مشاهده می کنی گویی که نیکش شناختم آنچه از او دیدی که موجب شناخت شد یقین که صورت نیست معنی بی چون و چگونه اوست اکنون چون بدان مقدار اخلاق و افعال معنی آدمی بر تو پیدا شد حق تعالی که جمله مخلوقات افعال و اقوال و آثار اوست چون پنهان ماند از این روی می فرماید که الحق اظهر من الشمس فمن طلب البیان بعد العیان فهو فی الخسران هر که بر هستی حق جوید دلیل او زیانمند است و اعمی و ذلیل اگرچه معنی آدمی را به چشم ندیدی از افعال و اقوالش شناختی و می گویی که در او جوهری است که اینهمه از او می آید چرا با خود نگویی که خدا نیز چنین ذاتی است که هرچه دیدم و خواهم دیدن همه صنع و آفریده اوست پس دایم خدای تعالی را از همه پیداتر می بین و مگو که نمی بینم اگر غیر این دانی و بینی مثلش چنان باشد که کس در باغ گوید که برگ را می بینم و باغ را نمی بینم موجب مضحکه باشد