شمارهٔ ۲

مملکتی بود شده بی قیاس عمرو بر آن ملک شده بود راس از حد هند تا به حد چین و ترک از حد زنگ تا به حد روم و گاس رأس ذنب گشت و بشد مملکت زر زده شد ز نحوست نحاس دولت یعقوب دریغا برفت ماند عقوبت به عقب بر حواس عمر عمرو رفت و زو ماند باز مذهب روباه به نسل و نواس ای غما کآمد و شادی گذشت بود دلم دایم از این پرهراس هر چه بکردیم بخواهیم دید سود ندارد ز قضا احتراس ناس شدند نسناس آنگه همه واز همه نسناس گشتند ناس دور فلک گردان چون آسیا لاجرم این اس همه کرد آس ملک ابا هزل نکرد انتساب نور ز ظلمت نکند اقتباس جهد و جد یعقوب باید همی تا که ز جده به در آید ایاس