شمارهٔ ۲

دلم در عاشقی زار اوفتادست به دست رنج و تیمار اوفتادست ستم کش بایدم بودن به ناکام که معشوقم ستم گار اوفتادست نکو رویست و بدخویست و نشگفت که گل در صحبت خار اوفتادست بلای جان خلقست و دل من به صد جانش خریدار اوفتادست دلم امسال در دام غم عشق بتر از پار و پیرار اوفتادست همی شویم به خون این بار چهره که دست خونم این بار اوفتادست مرا عشقست و جز من مردمان را ازین انواع بسیار اوفتادست دلم برده ست و جان هم برد خواهد نه خر مرده است و نه بار اوفتادست ملامت چون کنم خود را نه اول ز من آیین این کار اوفتادست ز من بیزار شد معشوق و با منش ندانم تا چه آزار اوفتادست حدیث عشق ما و خوبی او بر شاه جهان دار اوفتادست علاء دین و دنیا شاه اتسز که شاهی را سزاوار اوفتادست