Yalnızlıklar Kentinde Bir Gece

Yeşil kanatlı bir baykuştu tüneyen Öksüz bırakıp gittiğin kaldırımlarında kentin Bir geceydi yıldızların döküldüğü gökten Gözleri yaşlı, gönülleri kırık göçmenlerin Bir de sarhoşların ve başıboş köpeklerin Yollara düştüğü saatlerden bir saatti Ölüm gibiydi sessizliği bulvarların Bekçisiz parkların sırılsıklam çimenlerinde İnan şarap kokuyordu toprak ellerimde Uzarken yapışkan kaldırımlara gölgem Bir gizemli, meçhul sis içinde İpince yürüyordun yarı kör gözlerimde Yalnızlıklar kentinin yorgun göçmenleri En içli türküleri halice döküyorlardı Ötede balıkçılar 'denizi söküyorlardı' Yüzlerce insan ağlıyor gibi geldi bana Görkemli gemiler ağır ağır çıkarken limandan Ölümü soluyordu yüzlerce insan o an Kızıl bir ampuldü ufukta güneş Kar gibi erirken sis saçlarımda, Gözlerimde ve avuçlarımda Tezgâhlar kuruluyordu balık pazarında Acıkan göçmenleri yalnızlıklar kentinin Sabahını açıyorlardı yorgun gecelerinin Yürüdüm yokuşlar boyunca bomboş Yokuşlar boyunca seni düşündüm Yürüdüm yokuşlar boyunca sarhoş Anlatamam nasıl eziliyordu içim Uykusuz gözlerim nasıl yanıyordu Sensizliğe mahkûm bir kent uyanıyordu Ekmek peşine insanlar çıkıyorlardı evlerinden Paltolarının yakaları çekili kulaklarına İnsanlar yürüyordu otobüs duraklarına Yüzlerce insan ağlıyor gibiydi Ben sitemler kuruyorken sana İnsanlar ölü gibi bakıyordu bana Bir anlamsız türküydü yaşanan bu kentte Yüzlerce insan bakıyordu yüzüme görmediğim Gözlerinde öylesi elemler benim bilmediğim Anlatamam sana o zehirli tadı ağzımdaki Kaçışımı anlatamam sokak aralarından Giderek çoğalan gürültülerle her yandan Zavallı göçmenleri yalnızlıklar kentinin Terkederlerken yılgınlıklarını rıhtımda bir esime Doldurdum kentin sensiz havasını nefesime