O küçük kızın içimi ısıtan gülüşünde Mutluluğun hazzını tattım da ağladım Bir beyaz martının göğe süzülüşüne Rıhtimda, saatlerce baktım da ağladım…
1952'de istanbul'da doğdu.İlk, orta(Vefa) ve yüksek (İ.T.Ü.) öğrenimini bu kentte tamamladı.1975 yılında Maden Y. Müh. olarak Zonguldak kömür havzasında çalışmaya başladı.Daha sonra Üniversite'ye geçti.Halen öğretim üyesi (Prof. Dr.) olan Didari evli ve 2 çocukludur. Zonguldak Kültür ve Eğitim Vakfı (ZOKEV) kurucu üyelerinden olan ve bir dönem bu vakfın Yönetim Kurulu Başkanlığı görevinde bulunan Vedat Didari gençliğinden bu yana şiir tutkunudur ve şiir yazmaktadır.
Vedat Didari şiirleri
Bir 'defol! ' deyişin vardı. Bin voltluk bir çıplak kabloya mı değdim? Yoksa görünmez bir devin tokadı mıydı Güpegündüz suratımın ortasına inen?…
'Octavio Paz'a' Umudumla umutsuzluğum Sevincimle acım…
Ardımdan dökülen O birkaç damla yaş O güzel gözlerinin Islaklığı var ya…
Yeşil yeşil yakamozlandı yine Özgür dalgalarında ıssız denizlerim Siper ettim on parmağımı Okyanus ötesi esimlere…
İlkin yalnızlığımı tokatladı Bir çocuğun kahkahalı naniği Hüznüme inat kızıl güller yanıyordu güneşte Sımsıcaktı güneş hüznüme inat…
seninle hiç istanbulda olamadık göremedi istanbul ikimizi ne emirgânda bir semaver tüketebildik…
Yeşil kanatlı bir baykuştu tüneyen Öksüz bırakıp gittiğin kaldırımlarında kentin Bir geceydi yıldızların döküldüğü gökten…