Atıf-7(yılmaz Güney Anısına)

-Bizde Yiğitler-Kahramanlar Erken Ve Genç Ölür- Seni o mahzun boynu bükük ama onurla duruşunda sevgi sıcağı gözlerinden süzülen bakışlarınla sevdim sen o büyük beyaz perdede kocamandın ben koltuğunda kaybolan ufacık bir çocuktum babamdan ne azarlar işittim ne dayaklar yedim yinede seni sevdim her filmine koşarak gittim sana sarılıyordum ben sarmaşık sen bir koca çınardın hani yok mu o ikisi de cesurdu filimin de son sahnede tren raylarında vurulup bir yürüyüşün düşüp kalkışın ölüme karşın direnip yaşama akışın o an ki bakışın unuttum mu zannedersin ah be Yılmaz ağabey sen hiç unutulur musun sen bir tarihtin tarih yazdın gittin ya boynu bükük kaldı sinemanın ülkemiz gibi benimde boynum eğik bir dal ucu sardunyalar parlak çiçek bile erkenden soldu unutmadım can ağabeyim sende erkenci gittin en iyiler önce ve önde gittikleri gibi ah gittiler nasıl bir gitmekse oysa ne zindan ne işkence yenemedi ama biliyorum çektiklerini onların iziydi seni bizden ayırtan o zulüm o ihanetti sende gittin unutulmazlığın yolculuğuna yıldızlar bile solgun geceye göz kırpıyor bak ışık ne kadar puslu gökte ki bulutlarda bu Ağustos ne kadar soğuk ne kadar sıcak gece solgun ay vurulmuş güneşe pusatlarda içimizde ağır aksak bir nehir akar yangının da olsam da yitiklerin koynunda unutmadım ne seni ne onları unutulmazlığa uğurladığım