En Sevgili’ye...

Gelişin alemlerin, şuasıydı Sevgili Sana hasret kâlplerin, duasıydı Sevgili Kaç bin yıllık ateşi, doğduğun gün söndürdün Kisra’nın sarayını, harabeye döndürdün Yetim geldin dünyaya, oldun yetimler şahı Altı’nda öksüz kaldın, öksüzler padişâhı Yine de hiç tebessüm, eksilmezdi yüzünden Sen her zaman Emin´din, dönmez idin sözünden Refikândı bir bulut, hep seninle gelirdi Kurtlar, kuşlar, ağaçlar; kim geliyor bilirdi Mekke’ nin sokakları, ardın sıra ağlardı Diğer bütün şehirler, karaları bağlardı Tiryâkin oluyordu, ayyüzünü görenler Bir başka gülüyordu, yüzüne yüz sürenler Hirâ’da sükûn bulur, kutlu emri beklerdin Alem isyan eklerken, sen tefekkür eklerdin Ve geldi beklenilen, yükün dağdan ağırdı Gönüller bataklıkta, hem kör hem de sağırdı Taşlar yağdı başına, sitem dahi etmedin Dünyaları verdiler; dön diye, meyletmedin Canına kast edenler, çıktığın Sevr dağında Takılıpta kaldılar, bir örümcek ağında Yerin yurdundan oldun, kaşlarını çatmadın Nefret denen duyguyu, semtine uğratmadın Ey Medine, Medine; taşları gülen şehir Sevgili’ yi yâr diye, bağrına alan şehir Köleler sultan oldu, getirdiğin Kitap’la Ağaç koşar gelirdi, Hakk katından hitapla Yedi kat semalarda, burağınla gezerdin Hakk’ı tutup kaldırır, batılı da ezerdin Düşürdün birer birer, zulüm kalelerini Çok özlettin kendine, Mekke lâlelerini Hukukun bir başkaydı, doğduğun bu sehirle Vuslatın daha başka, yaşlar aktı nehirle Seninle tüm varlıklar; huzurluydu, mutluydu Sana gönlünü veren, yarından umutluydu Uzatmak istemedin, sürgününü Rab’bine Sanki ateş düşürdün, mü’minlerin kalbine Yasa durdu kainât, ardından ey Sevgili Bülbül gülü unuttu, kahrından ey Sevgili Kasva’nın ızdırâbı, yürekleri dağladı Aldı gitti başını, tenhalarda ağladı Kavuşmamız mahşere, kaldı EY EN Sevgili Ayrılmak yok inşallah, ebediyyen Sevgili Bu günahkâr şairi, orada tanırmısın? Livâ-ül Hamd altında, yanına alırmısın? …