Acısı Çıkar

Gecenin karanlığında ışıksız kalmışım Mevsimlerden hüzünlü sonbahar Islıklar fısıldamış sessizliği yırtan rüzgar Boşlukta amaçsız süzülen sarı yaprak Hiç inmek istememiş kara toprağa Martıların aç çığlığı sarmış havayı Sevimsiz bulutlar karalamış gökyüzünü Karşıda boynu bükük kalmış güneş Sıcacık yüzünü saklamış utanırcasına Aşıklar bile buluşamaz olmuş ağacın dibinde Sadece şahinlere yuva olan zirvedeki sevgilim Hayatın umutsuzluğu sarmış eteklerine İçten yıkmak istemiş belki de seni Engellemişsin gücü yetmemiş sana Hep öyle kal bak bende seninleyim Sen yaşama hiç gülmeyen kader Sevdalara kar yağdıran alın yazısı Hiç bıkmadan çaldığın yeter Acı senaryoların ne zamana kadar sürer Bir gün gelir çıkar acısı elbet Birer birer