Gözlerin Ölüm

Firakın buzdan parmakları dokundu yüreğime Ve soldu umut bahçesindeki güllerim Bir baldırandan zehir içmiş gibiyim Ey gözlerinde ölümümü gördüğüm Ve vadesi doluyor nefeslerimin Hani bu karanlık bitecekti Hani ardından bahar gelecekti Bir vuslatı muştulayan kuş gibi Umudu bağladım kanatlarına Bir kristal gibi asılı kaldım Akisleri solgun aynalarında Alem tılsımını yitirdi bende Issız çöllerin nehiriyim ben Ve hüzün şiirlerinin şairi Kimse anlamadı,anlayamazsın Toplayıp son kalan ışıklarımı Artık karanlığa gömülmeliyim......