Aramak için en az iki harf yaz.
Türk şair, romancı, deneme yazarı, edebiyat eleştirmeni, düşünür. 22 Ağustos 1954'te, Rize'nin İkizdere ilçesine bağlı Cevizlik köyünde dünyaya geldi. İlk ve orta öğrenimini Turgutlu'da tamamlayan Çolak, 1977'de Diyarbakır Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü'nü ve 1992'de Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü (1992) bitirdi. 1977'den sonra Malatya, Manisa ve İzmir'de öğretmenlik yaptı. İzmir'de "Dize" adında yerel bir şiir dergisi çıkarmakta olan şair, Edebiyatçılar Derneği, Türkiye Yazarlar Sedikası ve PEN Yazarlar Kulübü üyesidir. Çok sayıda yarışmaya katılan ve ödül kazanan Veysel Çolak, ilk şiirini 1973'te Demokrat İzmir Gazetesi'nde yayımladı. Milliyet Sanat, Yazko, Türkiye Yazıları, Varlık, Edebiyat ve Eleştiri, Adam Sanat ve Dize gibi dergilerde yayımlanan şiirleriyle tanındı. 1974'te Milliyet Sanat Dergisi'nin düzenlediği "Yılın En Başarılı Genç Şairi" yarışmasında finale kalan dört şairden biri oldu. Ataol Behramoğlu onu "yeni kuşağın, şiir dili oldukça kişisel ve güç anlaşılır bir temsilcisi" olarak gösterirken, Şükran Kurdakul "coşkunun, sevginin, yaşama bakış biçimlerinin, başkaldırının, çelişkileri bilinçle yorumlamanın yarattığı bir ortamda, kuşağın ortak dilinden arınarak kendi dilini yaratma becerisi gösterdiğini" söyledi. Yenibütün Şiir Hareketi'ni başlatanlar şairler arasında yer alan Veysel Çolak, yapıtlarında Mehmet Pınar ve Göksu Acar imzalarını da kullanmıştır. Derin imgelem gücüyle, şiirde sürekli bir arayış ve yeni bir şiir yaratma çabası içinde olan düşünür-şairin, özellikle şiir üzerine yayınlanmış deneme ve incelemeleri de vardır.
Yaşarken ne çok durdurdunuz hayatı. Karıştınız çiçeklerin solgunluğu olduğunuz daha çok. Varlığınız yeni doğan bebeklerin kocaman şaşkınlığı. Bir şakayla çelişmek iyi ve yalan olma…
Ömrümü toplasam elde var bir kaç anı. Ah! İnsanlar gökyüzünü sevmiyor. Bu yüzden kayboluyor herbiri, topluca ölüyorlar. -Bunu ben aptal bir dünyadır bileyim!…
Geçersiz bir yolculuk seninki dönüp arkana bakıyorsun. Kıyıların çoğalıyor ama darsın kendine bir imgenin borcusun…
Varlığın bir saldırma değilse yorulursun ölmekten yaşamak dediğin anlamlı bir sıkıntı ve yıkılmak elbette bir çocuk hırpalanınca…
Boynunda dolanıyor gün. Orada ölüm yorumdur hayata. Ağızdaki son kelimenin öbür yanı; rozetinden vurulan çocuk hep avuçta tutulan bir köz parçası...…
Bir çiçek, açması yasaklanmış bir gül ama kokusu yok, bir ceylan uzak tutulmuş suya bir soru, yanıtını arayan.…
1. Her akşam gelişen bir ayrılık buluyorum evimde…
Hangi an'a dokunsam, avuçlarımda sesinin yeşeren içi. Su unutur belki sildiğin kelimeler kadardır anlam konuş ki bölüneyim, yarıl ki…
Duygularımdan oyulurdum ayrıla ayrıla. Bir yürek güreşinde öpe öpe döverdik birbirimizi. Ses olunca tutuşan, dili kesen kelime; delil olan gri müzik... Halkın habercisi alnın terli…
Renkli bir suyun taşmasını bekliyorsun ha, böyle durmaktan. Bu ipekten bir yalan hem de büyüden. Bir çocuğa göz değilsin onların parmak izi korkular.…
Her akşam gelişen bir ayrılık buluyorum odamda duvarlara gizleniyor, ruj lekelerine müzik sesine ve kocaman boşlukta bir kadının yalın yüzüne. Onun aklı bir şelalede…
Hiçbir gecede yokum, artık bilemem uykularını kırdığın yeri, ışığın karanlık gözlerin kül içinde, bir yasemin gömülü kalbinin arkasına, dağları çizen bir ayrılık kokusu…
Uzaklıklar getiren yüzün anlam biriktiriyor orada yaşamak bir ayrıntı, orada parlayan boşluk. Neresinde duracağımı bilseydim Dünyanın ses olur düşerdim sabaha. Kendini savunan…
Bir deniz bekliyorduk. Duvara çarpıp ölmesi gibi özgürlüğüne uçan bir kuşun. Anlamın düğüm olduğu zamanlar. Bütün yaraları denedim. Ağzımda kan tadı. Saklanacak…
Kumunu yitirmiş bir çölün hüznü Önemlidir bir düş'ün depreminden ölümün sevinci her silah sesi kalbimde çalkalanır bir deniz bunu bilmekten.…
15 / 28 gösteriliyor
Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.
