Sen Uyurken

Sensizlik bu hale sürükleyen beni yine. Sensizlik bu hale sürükleyen beni yine. Az evvel gözlerine gözlerimden tek bir bakış atıp usulca yanından ayrıldım. Ayıran adımlardı, yanında kalıp büyüyense sevdam. Sade birkaç küçük adım, hepsi bu… Oysa gitmeler ve kalmalar ikilemlerine yer yoktu, Bana sade gitmeler yaraşırdı… İsterdi bu yürek yanına sokulup, sade yanı başında omzuna düşmek, tenine karışıp sende saklı kalmak. Oysa… Değmedi gözlerin gözlerime, adımlarımın terk edişlerine şahitliğin yoktu orda senin. Gitmeli dedin biri, sen yanı başımda içindeki beni ötelerken, ben daha da büyüdüm suretinde… Şimdi gelsem kapına, evime giden yolun tersi istikamette kısa bir yürüyüş ardında varsam sokağına, kabulün olur muyum bilmiyorum artık… Sızsam bir aralık içeri, sinsem köşene… Gece inse en karanlığıyla gözlere, uyumalar ve uyanmalar, sersem ayıkmalar olmasa… Ne düş desek ne gerçek… Sanki öte bir boyutta var olmak gibi bir ana varsak beraber… Oysa hepsi yalan… Yoksun yanımda, Yokum sende Nolsun daha, söylesene… daha ne olsun bana… Sen uyurken şiirlere vuruyorum kendimi, azordan eserken gece, kendime iltica sana mülteci oluyorum… Sen uyurken, kanın kanım çekiliyor, med-cezirlere kapıyorum gözlerimi. Sen uyurken çıplak çığlıklarla kan ter oluyorum. Sen uyurken ve aslında yokken, anlıyorum ki, uyuyamıyorum… Her gece sen uyurken hal böyleyse, bir sabah yine sen uyurken… sensiz ve engelli bir yürekle bir nefes öteleyip beklediğim o gidişe gitmeli artık