Yüzümde Kiralık Bir Gülümseme

Gömlek cebimde kanayan, haylaz bir yara var nicedir. Paçalarımdan damlıyor kanıma yalnızlık. Bu oyunun kuralı belli aslında: galip olan, oyunu terk eder… Yığınla cümleler, yıkanmayı bekliyor ellerimde ve dişimde sıkışmış bir sancı var akşamdan kalma. Sokaklar yüzümü kirletir ne zaman somurtsam, yüzümde kiralık bir gülümseme… Yokluğunla derinleşiyor anlımdaki çizgiler. Hançer atsam zamana, üstüme sıçrar bu cinnet. Sevsem hazan, sussam beni yakar, bu prometeus icadı. Biliyorum yinede adil değil, kavimleri çığlık çığlığa bağırtan barbarlık. Günlerdir ölüm haberleri alıyorum. Mezar olmuş dağlarım, isyancı bir uygarlığa… Meskûn mahallerde şairler ölüyor. Anamın, görmeyen gözlerinde, tutmayan ellerinde, çeyizlik bir oya, nakış nakış… İnsan en çok, kendiyle hesaplaşırken neşter sallarmış içine. Ve en çok kafasında kurduğu karakolda falakaya yatırırmış, kaydı tutulmamış günleri. Farkındayım ve mazur görüyorum tüm savaşları. Nasıl olsa hepsi akrep intiharı… Şimdi derimi soysam etimden, bir sen kalırım geriye… Soysam derimi ve sana baksam, kan revan içinde, biliyorum bütün hayallerim uçup gidecek. Sıksam dişimi ve yumruğumu, sana mavisi azalmamış bir gökyüzü getirsem ve gelsem kapına kızıl bir şafakta, kanamalı bir yalnızlıkla… ahh ne fayda… Sarsılmaz bir inançla, yüklensem dağların yükünü bu kadar koymazdı. Gidişin kadar oturmazdı içime, bu karabasan artığı akşamlar… Ama olsun yinede, seni seviyorum yaa! Atları birde tayları, işte o zaman biraz daha daralıyor namerdin çemberi… Islık çalarak geçiyorum içimdeki mezarlıktan. Bir türlü uzamayan saçların düşüyor aklıma, inadına gülmemelerin, aksini sevmelerin…hıçkırığımı silip boğazımdan küfrümü tazeliyorum şimdi bütün gitmelerine.!