АДСУТНАСЬЦЬ

Яшчэ трохі - і мая мама магла б выйсьці замуж за Зьбігнева Б. са Здуньскай Волі. І калі б мелі дачку - гэта была б ня я. Можа, лепш памятала б імёны і твары, запамінала б мэлёдыі зь першага разу, пазнавала б дакладна любую птушку. Мела б найлепшыя ў клясе адзнакі па хіміі й фізыцы, горшыя трохі - па польскай, але паціху пісала б вершы, нашмат цікавейшыя за мае. Яшчэ трохі - і мой тата ў той самы час мог ажаніцца зь Ядвігаю Р. з Закапанэ. І калі б мелі дачку - гэта была б ня я. Можа, лепей магла б настаяць на сваім. Сьмела давала б нырца на глыбокай вадзе. Схільная паддавацца агульным настроям. Здольная быць у некалькіх месцах адначасова, але рэдка за кніжкай, часьцей на падворку, ганяючы мяч разам з хлопцамі. Можа, абедзьве сустрэліся б нават у той самай школе, у тым самым класе. Але якія былі б зь іх сяброўкі? Нічога агульнага, апрача агульнага здымка, дзе стаялі б далёка адна ад адной. - Дзяўчаткі, станьце вось тут, - казаў бы фатограф. - Ніжэйшыя сьпераду, а вышэйшыя ззаду. І ўсім прыгожа ўсьміхацца, бо зараз вылеціць птушка. Толькі яшчэ палічыце, ці ўсе на месцы? - Так. На месцы. Усе.