بخش ۷ - بهشت احرار

در آن باغ کاین قوم را بار نیست در او جز گل طلعت یار نیست زمینش منزه ز لوث رقیب هوایش معطر ز خلق حبیب نه جز شمع در محفلش سر زده نه جز حلقه کس حلقه بر در زده روی گر همه عمر دامن کشان نبینی ز بیگانه در وی نشان ادب بر درش کمترین پرده دار خرد در وثاقش کمین پیشکار همه صف نشینان با هوش و رای چو سلطان دل کرده در صدر جای می صافی از صرف وحدت به جام گمارندگان مست وحدت مدام همه از می لعل دلدار مست همه فانی از خویش و با دوست هست نه کس غیر دل واقف از رازشان یکی گشته انجام و آغازشان الهی در آن محفلم بار ده رهم در سراپرده یار ده ز پیمانه وحدتم مست کن ز خود نیست گردان به خود هست کن