شمارهٔ ۱۰۲ - به احمد صفائی نگاشته

درخت کاری و آبیاری و پاسداری باغ هنر را نامه ها کرده ام و از هر چه مایه آبادی و افزایش است و پیرایه آزادی و آرایش نام ها برده همانا رسیدی و دیدی خواندی و شنیدی تلخ بومی شوره زار به آب دستی های تو خوش و شیرین شد و مرده خاکی ساده رنگ را نگارندگی های هوش و گوش تو زنده و رنگین ساخت اگر پای تو دست یار این کرد یا دست تو پایمرد این کار نبودی صد سال دیگر این سنگلاخ نمک خیز و ریگ بوم اشنان زای راغ رتیلا و کژدم بود نه باغ جوزا و گندم باری کنونش که از در و دیوار پایه فزودی و بکام دوستانش بوستان ستودی آنرا از خار و خس پیرایشی باید و از شاخ و شخ آرایشی باغ تهی از درخت خسرو بی کلاه و تخت است و بازرگان بی کالا و رخت دلخواه من آن است که پیرامنش از چارسو راست و خدنگ پسته باشد و میان پسته ها یک گز در میان هسته درخت خرما و انار خوب گوهر و سنجد بار دوست شیرین بر نیز چندانکه در گنجد هر جادانی و توانی دراندازی و برافرازی دمید خدشکن و سهشکن و دیگر درخت های نرم برکه بر زودزای سودفزای که با سرمای سخت نیروی سیاه تاق و باد دم سرد دم سپید بازوی برابری چیر یارد ساخت جوی کناران را پیرایه فزایی و سرمایه بخشی توت سیاه و امرود که مایه سرسبزی و سرخ رویی گشت و راغ است و دشت و باغ بیخ و دهی بیخ پرور و سایه گستر گردد کوره گز گویا در خاک سست آخشیجان سخت نیارد رست و ستوار پایه و پی رخت نداند نهاد اگر دانی پایی بند تواند کرد و فربالش و کندش چون دیگر درختان تنومند و سر بلند خواهد ساخت شاخی چند تنگ یا فراخ آرایش زیر و زبر ساز و باغ هنر را با این چیزها و جز این دست آویزها تبت و توحیدی دیگر هر چه در این رهگذار پای فشاری و مایه گذاری پاداش را آماده ام و دستمزد را ایستاده آب و زمین کلاغو را همه نیمه بها فروختن و یک کاسه در این سودا کیسه پرداختن دریغی نیست تا پای پوید مپای و تا دست جنبد بکوش به خواست خدا زود یا دیر پس از نوروز اگر همه تماشای باغ تو باشد رنج بازگشت آن در کشته را دوشی زیر بار و پایی بر سر خار خواهم سود کاری کن که هنگام دیدار ترا شرمساری و مرا گله گزاری نخیزد