شمارهٔ ۱۰۷

نریخت ساقی چشم تو ساغری به گلویم جز آنکه خون شد و از جام دیده ریخت به رویم تو شاد از آنکه به جورم زپافکندی و من خوش بدین که قوت رفتن نماند از آن سر کویم رقیب گفت سگت گفته تا برنجم و من خوش بدین خبر که یکی از سگان درگه اویم چو ساغرم لب خندان مبین که همچو صراحی مدام گریه خونین گره بود به گلویم دلی که گم شد و مویی خبر نیامدم از وی به موی موی تو ظن می برند موی به مویم ز گریه تیغ کشید و نزد سرشک چه پایی برو مگر ز تو باز آید آب رفته به جویم خوشم به ضعف که وقتی هوای صومعه کردم نبود قوت رفتن به پای میکده پویم بهشت رحمتی ای وصل و من به جرم محبت گناه کار شگفت ار همی رسد ز تو بویم مزاج میکده پرورد و خاک صومعه یغما بگیر مصحفم از کف بنه به دوش سبویم